Terapia psychodynamiczna to metoda terapii, która wywodzi się z psychoanalizy. Zakłada, że przyczyną problemów psychicznych są nieświadome procesy, zdarzenia ze wczesnego dzieciństwa i mechanizmy obronne. Zazwyczaj ma charakter długoterminowy, ponieważ trwa od kilkunastu miesięcy do kilku lat.
Założenia i narzędzia terapii psychodynamicznej
Nurt psychodynamiczny czerpie z psychoanalizy zapoczątkowanej na przełomie XIX i XX w. przez Zygmunta Freuda. Przypisuje dużą wagę nieświadomości, która silnie wpływa na funkcjonowanie i samopoczucie człowieka. Podczas terapii ważną rolę odgrywa dotarcie do wspomnień, pragnień, myśli i emocji znajdujących się poza świadomością pacjenta.
W tym celu terapeuta wykorzystuje m.in.:
- wolne skojarzenia – kiedy człowiek może mówić wszystko, co przyjdzie mu do głowy, ujawniają się ukryte myśli i uczucia,
- interpretację snów – stanowią bramę do podświadomości, ponieważ ujawniają się w nich wyparte wspomnienia, popędy i uczucia,
- analizę przeniesień – pacjent przenosi wzorce z ważnych relacji z przeszłości na terapeutę,
- analizę oporu – unikanie pewnych tematów może stanowić przeszkodę w terapii, ale daje psychoterapeucie głębszą wiedzę o problemach danej osoby.
Zastosowania terapii psychodynamicznej
Terapia psychodynamiczna to skuteczna metoda leczenia różnych schorzeń psychicznych. Przynosi bardzo dobre efekty m.in. przy:
- zaburzeniach osobowości, w tym osobowości narcystycznej i borderline,
- uzależnieniach od substancji psychoaktywnych oraz uzależnieniach behawioralnych,
- zaburzeniach odżywiania,
- depresji, szczególnie nawracającej,
- zaburzeniach lękowych,
- trudnościach w relacjach społecznych,
- traumach,
- zespole DDA i DDD
