Terapia DDA
Syndrom DDA uznajemy za tzw. worek pojęciowy (an umbrella term), zakładający możliwość wystąpienia mnogości reakcji na długoletnią traumę związaną z alkoholizmem któregoś z rodziców lub członków rodziny, lub wiedzę danej osoby o takiej dysfunkcji (już wiedza o dysfunkcji lub traumie wpływa na psychikę jednostki). Wiele osób słyszało o tym syndromie z powodu częstości jego występowania. Można by zarówno z przykrością stwierdzić jak i żartem, że to być nasza narodowa przypadłość. Nie do końca tak jest ale nie są to przecież odosobnione przypadki.
Syndrom DDA
Dla osób z DDA, zwłaszcza jako dzieci, typowe jest przeżycie izolacji, wstydu za patologicznego rodzica oraz brak wzorców. Oznacza to, że taka osoba odczuwa, że jest z tzw. rodziny nienormalnej, czyli nie ma szacunku społecznego, który w okresie socjalizacji jest najważniejszy dla dziecka czy nastolatka, tym bardziej dla młodego dorosłego. A przy tym; jak często też na terapii taka osoba boi się być nielojalną wobec rodziny, obawiając się, że może ją stracić lub zostać ukaranym? Jeśli rodzina jest w miarę zdrowa, dzieci naturalnie przejmują pewne role i funkcje, starają się być bardziej wyrozumiałe wobec rodziców oraz innych członków rodziny. Osoby z tym syndromem szukając granic i wiedzy o nich, nawet przez sam fakt utożsamiając się z syndromem DDA szukają potem się w różnych strukturach i są bardzo wrażliwe na granice (nie zawsze też od razu dobrze na nie reagują i wtedy warto pomyśleć o psychoterapii).
W nauce granic (także w ramach psychoterapii) warto wzmacniać dobre wybory w przypadku tego syndromu. Pacjent o tym profilu to zawsze ofiara systemu. Zatem dobry wybór, który jest stały, wzmacnia charakter. To wiedzą prawie wszyscy będący po traumie i po kryzysie. Podkreślam także, jak ważne jest walka z uzależnieniami w ogóle, właśnie dlatego, że prowadzą do zatracanie granic ale i spłycania afektu, empatii i poczucia odpowiedzialności społecznej!!! Ale to było stwierdzenie przy okazji.
Dorosłe Dzieci Alkoholików
Komunikacja w rodzinach z chorobą alkoholową, wskazuje na występowanie w niej uwikłania, podwójnych wiązań (intencja, nastawienie, uczucie to inny świat od tego, co się słyszy i realnie dzieje). Pojawia się też narracja o cierpieniu i poświęcaniu. Stąd komunikacja i lojalność wobec rodziców wymaga wyjątkowej uważności podczas psychoterapii. Ogromnie ważne jest także szukanie nowych, dobrych punktów odniesienia. To oznacza, że dzieci, kiedy dorosną, powinny być wyposażone w możliwości do samodzielnego dorosłego życia. Dosłownie, aby wyfrunęły z domu. Co zatem może szwankować na etapie opuszczenia gniazda, kiedy adolescent posiada zasoby rodziny, w której wyrastał? Może zabrakło wiedzy o adekwatnych zagrożeniach i wymaganiach społecznych, komunikacji, aby przekazać doświadczenie, kierowanie adekwatnych oczekiwań wiedzy o tym, czym jest szacunek i pokora oraz zdrowe granice.
Terapia dla osób z syndromem DDA
Często właśnie osoby z syndromem DDA zgłaszają się na psychoterapię, bo brakuje im wiedzy o sobie, wiedzy o życiu, także rzadko wiedzą co to naturalny instynkt samozachowawczy i cierpią z powodu relacji rodzinnych. Trudno im jest im też nieraz mówić o miłości, kiedy doznawały ze strony bliskich różnego rodzaju przemocy. Czy dotyczy to tylko osób z tym syndromem? Niekoniecznie. Ta problematyka jest bliska wielu osobom, które przez długie lata były ofiarami traumy i nie mogły nic zrobić, a potem w wieku dorosłym szukają innych rozwiązań oraz oparcia w postaci różnych form terapii.
Czego pacjent z syndromem DDA szuka dla siebie w terapii:
- wsparcia i bazy pod zaufania,
- zastanawia się czy potrafi kochać ,
- chce nauczyć się stawiać dobre granice,
- nie chce więcej bać się odrzucenia ani wyśmiania ani pogardy,
- chce poczuć że ma wartość i może się akceptować,
- że ma prawo powiedzieć nie,
- że jego aspiracje i ambicje mają wartość,
- że może być w roli a nie tylko w funkcji aby spełnić cudze oczekiwania,
- chce się nauczyć że silne emocje to nic dobrego,
- zwraca się po wsparcie z zaburzeniami nastroju, lękowymi, atakami lęku, kłopotami ze snem, kłopotami w relacjach społecznych, kłopotami z komunikacją, kłopotami w budowaniu bliskich relacji, kłopotami z zaufaniem, zaburzeniami jedzenia, fobiami społecznymi, dużymi oczekiwaniami wobec siebie, nie potrafi tolerować własnych słabości i za bardzo się uszkadza próbując sobie coś udowodnić, ma urazy do ludzi, obawia się przemocy,
- nie potrafi odejść od rodziców, zamęcza się powinnością wobec nich,
- obawia się realizować swoje marzenia bo jest szantażowany emocjonalnie,
- brakuje mu poczucia bezpieczeństwa.
Terapia osób z syndromem DDA zazwyczaj trwa od 2,5 do 4,5 roku z częstotliwością zazwyczaj 1 raz w tygodniu.
Zapraszam Państwa serdecznie na psychoterapię.
O Syndromie DDA ogólnie, uwzględniając perspektywę systemową w psychoterapii. Punkty zapalne i kierunki do pracy. Fragmenty i refleksje.