Zaburzenia więzi (reaktywne zaburzenie przywiązania – RAD) to problemy emocjonalne spowodowane brakiem bezpiecznej więzi z opiekunami we wczesnych etapach dzieciństwa. Występują u dzieci, ale także u dorosłych, przekładając się m.in. na trudności z nawiązywaniem zdrowych relacji.
Przyczyny rozwoju zaburzeń więzi
Do powstania zaburzeń więzi dochodzi najczęściej u dzieci, które doświadczyły zaniedbań lub przemocy. Wśród czynników ryzyka wymienia się również częstą zmianę opiekunów, wychowanie przez osoby niestabilne emocjonalnie albo śmierć opiekuna. Problemy te utrudniają dziecku wyrażanie uczuć oraz opanowanie zdolności do nawiązywania zdrowych relacji.
Objawy zaburzeń więzi
Osoby z zaburzeniami więzi mają trudności z:
- zaufaniem innym – obawiają się zranienia,
- bliskością – lęk przed odrzuceniem albo cierpieniem skłania je do zachowywania dystansu emocjonalnego,
- wyrażaniem emocji – uczucia są ukrywane albo komunikowane w niewłaściwy sposób, co prowadzi do konfliktów,
- nawiązywaniem i podtrzymywaniem relacji – nieśmiałość, brak kompetencji interpersonalnych oraz brak zaufania wobec innych utrudniają budowanie zdrowych kontaktów,
- niską samooceną – niskie poczucie własnej wartości utrudnia realizację planów i sprzyja wycofaniu z życia społecznego.
Jak leczy się zaburzenia więzi?
Leczenie zaburzeń więzi opiera się przede wszystkim na psychoterapii, która sprzyja rozwojowi umiejętności społecznych. Terapeuta pomaga pacjentowi zmierzyć się z bolesnymi wspomnieniami oraz dostrzec związek pomiędzy nimi a obecnym funkcjonowaniem. Ważną rolę odgrywają zmiana nieprawidłowych wzorców myślenia i zachowania, praca nad zaufaniem oraz nauka wyrażania emocji. Terapia może trwać kilka lat, ale znacząco poprawia komfort życia i umożliwia budowanie zdrowych relacji.