Zespół Aspergera to zaburzenie neurorozwojowe, zaliczane obecnie do spektrum autyzmu (ASD). Charakteryzuje się m.in. wąskimi zainteresowaniami oraz problemami w komunikacji społecznej, które często idą w parze z wysoką inteligencją. Pierwsze objawy mogą być dostrzegalne już między pierwszym a drugim rokiem życia, a diagnozę najczęściej stawia się u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.
Objawy zespołu Aspergera
U małych dzieci zespół Aspergera przejawia się:
- słabym kontaktem wzrokowym,
- niechęcią do przytulania,
- słabą reakcją na bodźce,
- osłabieniem gaworzenia.
U dzieci między drugim a trzecim rokiem życia można zauważyć trudności z mową, natomiast w wieku przedszkolnym pojawiają się problemy w kontaktach społecznych. Dziecko może w ogóle nie próbować nawiązać relacji albo robić to w niewłaściwy sposób, np. gryząc lub wąchając.
W wieku szkolnym zespół Aspergera cechuje się upośledzoną zdolnością do nawiązywania i podtrzymywania kontaktów. Niektóre dzieci przejawiają specyficzne zainteresowania i to właśnie im poświęcają najwięcej uwagi.
Przyczyny i leczenie zespołu Aspergera
Przyczyny zaburzenia nie są jeszcze w pełni poznane, jednak najczęściej przyjmuje się, że na jego rozwój wpływają zarówno czynniki genetyczne, jak i biologiczne (takie jak zakażenia), prenatalne (w tym wiek rodziców) oraz psychogenne (np. doświadczanie silnego lęku).
Zespołu Aspergera – podobnie jak innych zaburzeń ze spektrum autyzmu – nie da się wyleczyć. Jednak psychoterapia, a w razie potrzeby także farmakoterapia, mogą znacząco poprawić komfort życia. Psychoterapia skupia się na zmianie nieprawidłowych wzorców myślenia i zachowania oraz na poprawie funkcjonowania społecznego. Ważną rolę odgrywa także psychoedukacja całej rodziny, która umożliwia lepsze zrozumienie potrzeb dziecka z zespołem Aspergera.