W jaki sposób można pracować nad własnymi problemami w bezpiecznym terapeutycznym środowisku?
Jest to tak naprawdę temat rzeka, spróbuję to jednak nakreślić w sposób instant, a zatem dzieje się to poprzez przestrzeganie kilku elementów:
- obecność,
- pilnowanie terminów,
- wytrzymywanie mówienia o sobie,
- tolerancja dla pomyłek,
- chęć do zmiany,
- chęć rozwiązywania problemów,
- wewnętrzna motywacja do zmiany,
- własna przestrzeń,
- czas,
- zgoda na emocjonalną otwartość,
- zgoda na dotarcie do bolesnych kwestii i mówienia o swoim cierpieniu,
- posiadanie podstawowego poziomu zaufania i chęci budowania tego zaufania,
- otwartość do poruszania trudnych kwestii rodzinnych oraz partnera czy partnerki,
- podstawowe wyczucie swoich granic tak aby było się bezpiecznym emocjonalnie oraz psychicznie kiedy się o czymś opowiada,
- wytrzymanie rodzaju zależności,
- wytrzymanie pewnego planowanego z góry obciążenia finansowego jeśli to terapia w prywatnym gabinecie,
- podstawowa gotowość do negocjacji (zawieramy po etapie konsultacji, rodzaj kontraktu, w którym ustala się stawki, terminy płacenia, częstotliwość spotkań -> regulamin).
Psychoterapia to proces który wymaga wysiłku, otwartości, sprawdzania siebie w poziomie zaufania oraz wytrzymywania niewiedzy własnej i cudzej (psycholog, psychoterapeuta niekoniecznie wie wszystko albo rozumie każdy wymiar cierpienia lub potrzeb swojego pacjenta. Stara się go jednak zrozumieć).
Właśnie dlatego tak ważne jest móc ufać terapeucie i mieć poczucie że dobrze się z nim rozmawia, za dużo jest przeszkód i blokad do pokonania w procesie, który może trwać nawet wiele lat.
Nie zawsze jednak wszystko przychodzi od razu. Potrzeba wielu rozmów, nawet kilku lat aby pomóc sobie w odnalezieniu wsparcia w wychodzenia z traumy.
To też jest przykład budowania własnych granic ze strony pacjenta; bo jest coś na tyle ważnego dla danej osoby, że potrafi wytrwać w swoim terminie przez kilka lat aż nie poczuje, że jest wystarczająco dobrze i może odejść, opuścić rodzaj gniazda pozarodzinnego, którego celem jest wygojenie po krzywdzie i rozwój własnego ja, które jest często negowane przez najbliższych (mają inne cele) Jest to wielka nauka dla każdego psychoterapeuty, ile potencjału może drzemać u ludzi czasem po niewyobrażalnych wręcz traumach.
Inną kwestią dość ważną, jest pewien dobry plan i organizacja pod względem finansowym. Warto myśleć,, że psychoterapia to pewien rodzaj inwestycji, która może długo potrwać. Dobrze wiedzieć od razu, że krótkoterminowe terapie, czy przerywanie terapii nie zawsze oznaczają, że jest wszystko w porządku. Psychoterapia sama musi trochę potrwać, przetrwać i naturalnie się zakończyć, czyli uzgadnia się to wraz z psychoterapeutą.
Zapraszam na psychoterapię.
mgr Paulina Kubś
Psycholog, psychoterapeuta, autorka metody IPSK
