Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych (DDD) to osoby dorosłe, które zmagają się z problemami emocjonalnymi, będącymi skutkiem wychowania w problematycznym środowisku. Doświadczają m.in. takich trudności jak nieufność wobec otoczenia, niska samoocena czy potrzeba kontroli. Psychoterapia przy syndromie DDD może trwać nawet kilka lat, ale znacząco poprawia jakość życia człowieka.
Przyczyny syndromu DDD
Do grona DDD zalicza się osoby wychowane w rodzinach, w których występowały takie formy zaburzeń jak:
- alkoholizm,
- uzależnienie od narkotyków,
- choroba psychiczna jednego z rodziców,
- uzależnienie od hazardu,
- pracoholizm,
- współuzależnienie,
- agresja,
- przemoc psychiczna,
- wykorzystywanie seksualne,
- emocjonalna niedostępność opiekunów.
Te czynniki sprawiają, że dziecko nie ma zapewnionego poczucia bezpieczeństwa i nie otrzymuje odpowiednich wzorców radzenia sobie z emocjami.
Objawy DDD
U osób z syndromem DDD często występują:
- niska samoocena,
- nadmierna wrażliwość na krytykę,
- lęk przed odrzuceniem,
- zaburzenia lękowe,
- silna potrzeba kontroli,
- trudności z zaufaniem i budowaniem relacji.
DDD zwiększa ryzyko uzależnień, które stanowią próbę radzenia sobie z trudnymi emocjami oraz nieświadomego powielania wzorców z dysfunkcyjnej rodziny.
Jak leczy się dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych?
Leczenie osób z DDD polega przede wszystkim na przepracowaniu trudnych doświadczeń z dzieciństwa. Terapeuta pomaga pacjentowi dostrzec ich wpływ na aktualny sposób życia i samopoczucie. Ważną rolę odgrywa wyeliminowanie nieprawidłowych wzorców myślenia i wyrażania emocji. Terapię indywidualną można połączyć z terapią grupową. Udział w grupie zapewnia pacjentowi poczucie zrozumienia i wsparcia od osób, które doświadczają podobnych trudności.