Terapia długoterminowa to proces trwający od kilku miesięcy do kilku lat. Jest to czas, który umożliwia dogłębne zrozumienie przyczyn trudności doświadczanych przez pacjenta. Daje szansę rozwiązania skomplikowanych problemów, takich jak zaburzenia osobowości czy głębokie traumy. Te cele można zrealizować przy pomocy różnych nurtów terapeutycznych. Często stosowane są podejście psychodynamiczne i psychoanalityczne, a także terapie humanistyczne i behawioralno-poznawcze.
Terapia psychoanalityczna
Terapia psychoanalityczna wywodzi się z psychoanalizy opracowanej przez Zygmunta Freuda. Zakłada silny wpływ nieświadomości na emocje i funkcjonowanie człowieka, dlatego skupia się na dotarciu do wypartych popędów, wspomnień i uczuć. W tym celu pacjent wspólnie z terapeutą analizuje sny, skojarzenia i mechanizmy obronne.
Terapia psychodynamiczna
Terapia psychodynamiczna również czerpie z psychoanalizy, ponieważ także przypisuje dużą wagę nieświadomości i podświadomości. Na początku procesu pacjent wraz z terapeutą ustalają cel terapii. Aby go osiągnąć i wyeliminować przyczynę występujących problemów, wykorzystuje się m.in. analizę wspomnień z dzieciństwa i skojarzeń.
Terapia humanistyczna
Terapia humanistyczna zakłada naturalną zdolność człowieka do rozwoju i kierowania swoim życiem. Terapeuta nie daje pacjentowi gotowych rozwiązań, ale pomaga lepiej zrozumieć własne potrzeby, uczucia i obawy.
Terapia behawioralno-poznawcza (CBT)
Chociaż terapia CBT często ma charakter krótkoterminowy, to w niektórych sytuacjach może przyjąć formę dłuższego procesu terapeutycznego. Terapia behawioralno-poznawcza zakłada, że zachowania i sposoby myślenia człowieka są wyuczone. Wzmacnianie pozytywnych sposobów reagowania pozwala zatem wyeliminować dysfunkcje. Proces terapeutyczny polega głównie na rozwijaniu prawidłowych schematów myślenia i reakcji.