DDA to syndrom dorosłego dziecka alkoholika, czyli zespół cech, które występują u osób wychowanych w rodzinach dotkniętych problemem alkoholizmu. W dorosłym życiu objawia się m.in. lękiem, nieufnością i niską samooceną. Leczenie polega na psychoterapii, która może trwać nawet kilka lat, ale ma bardzo dobry wpływ na komfort życia i jakość nawiązywanych relacji.
Objawy DDA
Osoby z syndromem dorosłego dziecka alkoholika często zmagają się z:
- lękiem,
- wstydem,
- brakiem zaufania wobec innych,
- problemami z wyrażaniem uczuć,
- zaniżoną samooceną,
- zaburzeniami osobowości,
- trudnościami w nawiązywaniu i utrzymywaniu relacji,
- alkoholizmem i innymi uzależnieniami (stanowią formę ucieczki przed trudnymi emocjami i powielanie negatywnych wzorców).
Charakterystyczną cechą dla dzieci wychowywanych w rodzinach DDA jest także przyjęcie jednej z ról: bohatera, maskotki, kozła ofiarnego lub dziecka-cienia. Decyduje to nie tylko o sposobie zachowania w dzieciństwie, ale i w życiu dorosłym.
Role te oznaczają:
- Bohater – dziecko przyjmujące rolę dorosłego, w życiu dojrzałym jest perfekcjonistą i pracoholikiem, który nie dba o własne potrzeby.
- Kozioł ofiarny – w dzieciństwie był obwiniany za problemy, dlatego w dorosłości towarzyszy mu poczucie winy i brak pewności siebie.
- Maskotka – jako dziecko stara się dbać o dobry nastrój wszystkich domowników i rozładowywać napięcie humorem, jako osoba dorosła podobnie zmaga się z napięciem, więc nie jest traktowana poważnie.
- Cień – jako dziecko próbuje być niezauważony, aby nie być źródłem dodatkowych problemów, jako dorosły zamyka się we własnym świecie i nie umie wyrażać swoich potrzeb.
Leczenie DDA
Leczenie DDA polega na długoterminowej psychoterapii, która służy przepracowaniu trudnych doświadczeń oraz wyeliminowaniu nieprawidłowych wzorców myślenia i zachowania. Ważną rolę odgrywa kształtowanie umiejętności wyrażania emocji oraz rozwój kompetencji społecznych. Bardzo dobre efekty daje połączenie terapii indywidualnej i grupowej.