Najczęściej wyróżniamy takie zaburzenia snu jak bezsenność, zaburzenia oddychania podczas snu, hipersomnia, zaburzenia rytmu dobowego, parasomnie i zaburzenia ruchowe związane ze snem. Mają one różne podłoże, dlatego wymagają różnych sposobów leczenia.
Spis treści
Bezsenność (insomnia)
To najczęściej występujące zaburzenie snu. Może mieć charakter krótkotrwały (trwa wtedy od kilku dni do maksymalnie 4 tygodni) lub przewlekły (trwa wówczas ponad miesiąc). Objawy to trudności w zasypianiu, przedwczesne budzenie lub częste wybudzenia w ciągu nocy.
Zaburzenia oddychania podczas snu
Do tej grupy zaliczamy m.in. bezdech senny. Osoba, która się z nim zmaga, doświadcza przerw w oddychaniu w trakcie snu, co skutkuje zmęczeniem w ciągu dnia.
Hipersomnie
To inaczej nadmierna senność. Przykładem może być narkolepsja, w której człowiek zasypia w ciągu dnia w sposób niekontrolowany. O hipersomnii możemy mówić także wtedy, gdy sen jest długi i nie daje poczucia wypoczynku.
Zaburzenia rytmu okołodobowego
Tutaj mamy do czynienia np. z problemami z zaśnięciem przed 3–4 w nocy albo zasypianiem bardzo wczesnym wieczorem.
Parasomnie
Pod tą nazwą rozumiemy niepożądane zachowania, np. koszmary nocne, lunatykowanie lub paraliż senny (niemożność poruszenia się przy zachowanej świadomości). Niektóre parasomnie, np. lunatykowanie, występują szczególnie często u dzieci.
Zaburzenia ruchowe związane ze snem
Najpopularniejsze z tych zaburzeń to zespół niespokojnych nóg. Człowiek doświadcza wówczas nieprzyjemnych doznań w nogach, które zmuszają go do tego, żeby nimi poruszać. Możemy zaliczyć do tej kategorii również nocne kurcze mięśni, czyli bolesne skurcze (najczęściej mięśni łydek), które prowadzą do wybudzeń.